اهمیت و نقش حس بینایی (قوه ی باصره)

اهمیت و نقش حس بینایی (قوه ی باصره)

 اهمیت و نقش حس بینایی (قوه ی باصره)

 اهمیت و نقش حس بینایی (قوه ی باصره)

 

به نظر شما چند نفر می بینند؟؟؟
شاید بهتر باشد که مسأله این طور مطرح بشود که: از بین افرادی که نگاه می کنند، چند نفر می بینند؟
… و آیا اساسا نگاه کردن و دیدن یکی است و یا اینکه با هم تفاوت دارند؟

آیا کسی که نگاه می کند، الزاما می بیند اگر می بیند، همه چیز را می بیند؛ یعنی نگاه کردن مساوی دیدن است.

بهتر است مسأله بیشتر باز شده و واضح تر بیان شود. آیا اگر شخصی به منظره و یا جهت و سمت و سویی نگاه کرد، صرف قرار گرفتن چشم های او در راستای آن منظره و اینکه منظره ای در میدان دید شخصی قرار گیرد، همه عناصر بصری و المان های تصویری موجود در صحنه توسط شخص دیده شده و او می تواند در مورد جزئیات آنها صحبت کند؟ و در یک بیان کلی:«آیا نگاه کردن، یعنی دیدن؟»

دیدن معنای: دریافتن، تماشا کردن، مشاهده کردن، تصور و تصویر کردن(اجزاء و عناصر بصری) خواندن و آزمودن است.

نگاه کردن به معنای قرار گرفتن چشم ها در راستای یک میدان دید و در جهت و سمت و سوی عنصر و یا عناصر بصری و قابل دیدن

با دقت در دو تعریف مشخص می شود که دیدن؛ عمل و فرآیندی است، پس از نگاه کردن، و ممکن است که نگاه کردن منجر به دیدن نشود و یا اینکه همه آنچه که باید دیده شود، دیده نشود.

دیدن پس از نگاه کردن انجام می شود.(در جزءی از ثانیه) ممکن است ما به منظره و صحنه ای نگاه کنیم و به خاطر عدم تمرکز کافی و اینکه فکر و ذهن ما جایی دیگری است، هیچ تصویری از آن صحنه در ذهن ما تصور و ثبت نشود و این یعنی چیزی توسط ما دیده نشده است.
پس در یک نگاه کلی می توان گفت که هرنگاه کردن یه معنای دیدن نیست و در دیدن ذهن خودآگاه ما باید دخیل باشد.

بله همه ی آن چه که نوری از آن به چشم ما می رسد، تصویری از آن در ذهن ناخودآگاه ما ثبت می شود ولی همه آن مورد استفاده و تحلیل و تجزیه قرار نمی گیرد، زیرا به علت نبود دقت و تمرکز، آن اطلاعات از ذهن ناخودآگاه ما به خودآگاه منتقل نمی شود و لذا ما به حالت عادی آن اطلاعات را در نظر نمی گیریم.  البته تصاویری که در ذهن ناخودآگاه ما تجع کرده و ثبت شده اند، توسط تکنیک های خاصی (هیپنوتیزم) قابل بازیابی و استفاده می باشند و یا اینکه در مواقعی ذهن انسان از آنها استفاده می کند و تأثیراتی بر رفتار های ما خواهد گذاشت..

پس ( با صرف نظر از قابلیت های فوق العاده ذهن ناخودآگاه در یادگیری و …) ما در اینجا با دیدن و نگاه کردن همراه با تمرکز و ثبت آنی و سریع و تصویر کردن عناصر بصری هم در ذهن ناخودآگاه و هم در ذهن ناخودآگاه، کار داریم.

یعنی آن دسته از عناصر بصری که همزمان با نگاه کردن، شخص قادر به صحبت کردن و گفتگو کردن در مورد آنهاست.

با توجه با اینکه تمام دیدن و ادراکات بصری توسط حس بینایی و قوی باصره انجام می شود، خوب است « حس بینایی» را تعریف کنیم: حس بینایی عبارت است از توانای تشخیص و فهم فصری پدیده های موجود در محیط و (درک و دریافت) نیروهای (ناشی از آن عناصر بصری) بر عواطف بیننده.

شما احتمالا این مطالب را نیز دوست دارید...

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *